W większości przypadków odniesione obrażenia nie były śmiertelne, ale w znacznym stopniu obciążały psychikę rannych – młodych ludzi dbających o swój wygląd.
Nowozelandzki chirurg plastyczny Sir stosował nowatorskie, eksperymentalne metody chirurgii rekonstrukcyjnej, aby pomóc rannym wrócić do życia społecznego i zawodowego. Dzięki porównywaniu warunków w jakich dochodziło do zestrzeleń zauważył, że poparzona skóra pilotów lądujących w morzu leczyła się lepiej. To skłoniło go do zastosowania kąpieli solankowych u wszystkich poparzonych. Ponadto kładł duży nacisk na rehabilitację społeczną swoich pacjentów – zachęcał ich do noszenia mundurów zamiast szpitalnych piżam, organizował nawet beczki z piwem na oddziale. Celowo zatrudniał na oddziale młode i atrakcyjne pielęgniarki i umożliwiał wyjścia do miasta. Pomieszczenia III oddziału szpitala malowano na jasne, żywe kolory, rekonwalescenci mieli do dyspozycji pianino. Szczególne wsparcie rannym okazała społeczność miasta East Grinstead, gdzie lotnicy najczęściej wychodzili na przepustki.