Ruchy narodowowyzwoleńcze (na przykład Maffia założona przez Edvarda Beneša i Tomáša Masaryka) próbowały uzyskać poparcie zielonych kadr, jednak ich wysiłki zakończyły się fiaskiem.
Jednym z najsłynniejszych przywódców zielonych kadr był .
Szacuje się, że we wrześniu 1918 roku na terenie Chorwacji i Słowenii zielone kadry liczyły około 50 000 członków, w Galicji od 10 000 do 20 000, w południowych Morawach około 5 000 i na Słowacji około 4 000. Ponadto grupy w mniej licznym składzie aktywne były w Styrii, Bośni, Transylwanii i na północ od Balatonu.
Od 1919 roku, w związku z przeprowadzanymi pacyfikacjami terenów objętych działalnością zielonych kadr, wstępowaniem ich członków do wojsk państw powstałych w wyniku rozpadu Austro-Węgier, jak i wewnętrznych kłótni w całym ruchu, oddziały te zaczęły zanikać.
W Polsce W Polsce zielone kadry w nocy z 10 na 11 czerwca 1918 roku w Grodzisku Dolnym przed posterunkiem żandarmerii domagały się uwolnienia pojmanych towarzyszy i zabiły dowódcę posterunku. W sierpniu tego samego roku zielone kadry rabowały pociągi w okolicach Rzeszowa i regularnie ścierały się z patrolami wojskowymi. Jesienią 1918 roku kilka tysięcy członków kadr ukrywało się na terenie Puszczy Sandomierskiej.