Latem 1920 roku głównym skupiskiem kadr stały się powiat biłgorajski i Janów Lubelski, gdzie przebywało kilka tysięcy zbiegów z armii i poborowych – niektórzy byli dezerterami jeszcze z wojska austro-węgierskiego, ale większość zbiegła z Wojska Polskiego. Dezerterzy de facto sprawowali wówczas władzę na terenie części Puszczy Solskiej i Lasów Janowskich, a ich główną kwaterą była Kocudza. Schyłek zielonych kadr na terenie Polski wiąże się z przełomem w wojnie polsko-bolszewickiej i wewnętrznym umocnieniem struktur państwa.
Zielone kadry stanowiły główną siłę militarną Republiki Tarnobrzeskiej.
O działalności tego typu oddziałów tak pisał w swoich wspomnieniach Wincenty Witos: „Utrzymywanie zupełnego porządku i spokoju było rzeczą trudną niezmiernie, prawie niewykonalną. Za dużo było krzywd i nagle zrodzonej wskutek tego nienawiści. Chłopi i robotnicy mieli głębokie żale do urzędów, dworów, żandarmerii, Żydów. Bardzo wielu ludziom było niezmiernie trudno nagiąć się do nowych form życia i zmienionych warunków. Dzika demobilizacja dostarczyła masę rozhukanego i zdemoralizowanego elementu, który albo się nie liczył z niczem, albo też nie rozumiał powagi chwili i nie chciał uznać obowiązków na niego spadających.