Autor porównuje teatr do dżumy, określając go jako plagę, która niszczy porządek społeczny i pokazuje prawdę przerażonych, a także nadaje teatrowi rangę rzeczy ostatecznej, „jest kryzysem, który rozwiązuje się śmiercią lub wyzdrowieniem”. W swoich tekstach zauważa także elementy mistycyzmu widoczne w sztukach teatralnych. Jego zdaniem aktorzy jak kapłani wprawiają publiczność w trans, podczas którego walczą z bogami i pozbawiają ich energii. Stwierdził także, że teatr powinien wywierać wpływ na swoich odbiorców, zmuszać do wysiłku, dawać zadanie, którego widz nie jest w stanie wykonać. W jednym z esejów opisał teatr z Bali, który ocenił jako doskonały – w jego ocenie przedstawienie wypełnia całą dostępną przestrzeń.
W rozdziale Precz z arcydziełami krytykuje podstawową rolę teatru i Williama Shakespeare’a, pisząc „Sam Shakespeare jest odpowiedzialny za tę obłędną pomyłkę i upadek, za bezinteresowne pojęcie teatru, pojęcie, które żąda, by przedstawie pozostawiło publiczność nienaruszoną, niedotkniętą”. Artaud zestawia rolę teatru z początkiem świata i ludami pierwotnymi. Praca aktorów, zrównana z obrzędami szamana, oczyszcza i uwalnia od złego. Twórca sztuki kreując swoje dzielo buduje idee z materii tak jak świat powstał z chaosu.