Jako swój wzór określa misteria orfickie, kładzące nacisk na fizyczność, które pokazują jak tworzyła się materia i pierwsze idee. Tytułowy sobowtór to teatr, którego celem jest przedstawienie kopii świata rzeczywistego w jego nieludzkiej, pierwotnej formie.

Odbiór Zdaniem krytyka literackiego Jana Błońskiego, teatr Artauda nigdy nie powstał, a jego zbiór esejów „był i jest ciągle biblią młodych „wtajemniczonych”, czytany na poddaszach i w piwnicach, gdzie rodzi się w marzeniach lub niepewnych próbach widowisko przyszłości”. Teoretyk teatralny Jerzy Grotowski wyznał, że reżyserzy „oświadczają, że z teatralnej poetyki Artauda nie sposób właściwie wyciągnąć praktycznych wniosków”.

W swojej pracy naukowej Paweł Pacholec, pisząc o poglądach Artauda, zauważył, że „opowiadał się za wyzwalaniem teatru od sztywnych konwencji, aby móc eksplorować autentyczne i brutalne doświadczenia człowieka. Przez to odsłanianie codzienności, Artaud twierdził, że teatr może prowokować publiczność do refleksji nad swoim własnym życiem”.