Łukasz Stec, opisując dzieło, stwierdził: „Jego koncepcja wymierzona jest przeciw współczesnym, określa inny obraz teatru, dla którego sobowtórem jest Życie w swej immanentnej postaci, drzemiące pod powierzchnią mieszczańskiej scenografii, dionizyjskie, niepohamowane i kosmiczne”.

Do teatrów, które realizowały założenia teatru okrucieństwa, Julia Connor zalicza nowojorskie The Living Theatre i The Open Theatre. Odnosząc się do tej koncepcji Stec napisał: „Intencją Artauda było przeniesienie środka ciężkości na okrucieństwo rozumiane jako wezbrana fala zalewająca scenę i porywająca ze sobą widownię w duchu wielkiej przemiany i powrotu do tego, co nieobecne, zapomniane, ukryte”.

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Francuskie utwory literackie Kategoria:Utwory literackie z 1938