Właściwa erupcja, rozpoczęła się 18 marca 1944 roku o godzinie 16:30. 19 marca co kilka sekund, słychać było głośne grzmienie Wezuwiusza, zaś następnego dnia wzmogła się jego aktywność. Wśród gwałtownych eksplozji wylatywały w górę i unosiły się gęste chmury popiołu. 21 marca wojska alianckie zarządziły ewakuację okolicznej włoskiej ludności cywilnej.
22 marca zmieniła się charakterystyka erupcji Wezuwiusza. Chmura erupcyjna osiągnęła wysokość 6 kilometrów, a na bokach stożka utworzyły się lawiny piroklastyczne. Przez cały dzień utrzymywała się intensywna aktywność sejsmiczna aż do poranka 23 marca, kiedy to erupcja ograniczyła się do emisji popiołu. 24 marca aktywność erupcyjna zaczęła słabnąć, eksplozje stopniowo słabły, aż do 29 marca, kiedy całkowicie zanikły. Pozostały jedynie obłoki pyłu wydobywające się z krateru, które zniknęły całkowicie po południu tego dnia.