Ktokolwiek musi przygotować się do ewakuacji i jeśli to będzie konieczne, Komitet Centralny i Rada Komisarzy Ludowych powiadomią was.
Pracami ewakuacyjnymi kierowała Rada Ewakuacyjna przy Radzie Komisarzy Ludowych ZSRR, utworzona oficjalnie na rozkaz Józefa Stalina trzeciego dnia wojny (w rzeczywistości przez Aleksieja Kosygina).
Ewakuację przeprowadzono w dwóch etapach: w 1941 roku z Białorusi, Ukrainy, krajów bałtyckich, Moskwy i Leningradu, a w 1942 roku z południowych rejonów europejskiej części RFSRR. Skala ewakuacji była tak duża, że w lipcu 1941 roku do jej przeprowadzenia użyto niemal połowy całego taboru kolejowego ZSRR.
Przebieg ewakuacji Ponieważ każda wojna jest walką o zasoby gospodarcze, a do chwili ataku na ZSRR Niemcy zdobyły już duże doświadczenie w wykorzystywaniu tych zasobów na własną korzyść, 29 czerwca 1941 roku Rada Komisarzy Ludowych ZSRR i Komitet Centralny WKP(b) wydały dyrektywę wzywającą ludność, aby w razie przymusowego odwrotu Armii Czerwonej niszczyła tabor kolejowy, nie pozostawiła wrogowi ani jednej lokomotywy, ani jednego wagonu, nie pozostawiła wrogowi ani jednego kilograma chleba, ani jednego litra paliwa.