Zamierzano więc ocalić przed wrogiem jak najwięcej tego, co dało się ewakuować, a zniszczyć lub uszkodzić cenne mienie i zapasy żywności, których nie dało się odesłać na tyły (patrz: taktyka spalonej ziemi).
Fabryki Już 23 czerwca na kolejach ZSRR wprowadzono specjalny rozkład jazdy dla szybkiego przemieszczania pociągów wojskowych i ładunków – litera A, przy maksymalnym wykorzystaniu przepustowości linii. W rzeczywistości jednak, aby umożliwić przejazd większej liczbie pociągów, ruch był sterowany ręcznie przez dyżurnych ruchu wzdłuż linii kolejowej („blokada na żywo”), a pociągi poruszały się dosłownie w odległości 700–800 metrów od siebie. Harmonogramy pracy drużyn trakcyjnych lokomotyw zmieniały się: jeśli w czasie pokoju pracowały one na określonym odcinku, to w czasie wojny do pociągu doczepiano wagon służbowy, i prowadzili oni pociąg do celu, pokonując tysiące kilometrów od swojej lokomotywowni i nie wracając do domu przez wiele miesięcy. Umożliwiło to realizację gigantycznego zadania, niespotykanego dotychczas w historii: wysłanie 30 tys. pociągów i 1,5 mln wagonów.
Według raportów Ludowego Komisariatu Kolei, tylko w okresie od lipca do listopada 1941 roku ewakuowano na wschód 2593 przedsiębiorstwa, z czego 1350 w ciągu pierwszych trzech miesięcy.