Początki medycyny wojskowej w Rosji sięgają pierwszej tercji XVIII wieku. Już w 1715, na mocy dekretu Piotra I, po stronie Wyborga utworzono Szpital Admiralicji w tzw. Szpitalu Słoboda, który miał zapewniać opiekę medyczną „ludziom służącym”, w 1717 – Szpital Ziemski, a rok później – Szpital Admiralicji w Kronsztadzie. W tych szpitalach, zwanych ogólnymi, jak również w szpitalu w Moskwie, założonym w 1706, w pierwszej połowie XVIII w. powstały szkoły szpitalne (medyczno-chirurgiczne), które położyły podwaliny pod pierwotny krajowy system wojskowego kształcenia medycznego. W 1786 szkoły te połączono w Główną Szkołę Lekarską.
Dzięki staraniom prezydenta szkoły Jakowa Willie i jego następców powstały pierwsze w Imperium Rosyjskim katedry i kliniki ginekologii, psychiatrii, okulistyki, chirurgii operacyjnej, pediatrii, laryngologii i inne, utworzono „Instytut Medyczny”, który stał się pierwowzorem adiunktury. Zorganizowany w 1872 „Specjalny Kurs Medyczny Kształcenia Akademickich Położnych” był pierwszą na świecie formą wyższego kształcenia medycznego kobiet.