Ostatecznie Nicolas Jean Villot zaprojektował neoklasycystyczną fasadę z sześcioma majestatycznymi kolumnami doryckimi, zwieńczoną sześcioma posągami muz, autorstwa Landolina Ohnmachta, które stanęły na tarasie portyku. W 1821 r. inwestycja została ukończona. W tym samym roku, po śmierci Napoleona obiekt przemianowano na „Teatr Francuski”. W 1854 roku sala została odrestaurowana i powiększona a jej wnętrza przybrały wówczas wygląd, taki jaki jest do dziś. 10 września 1870 roku, w trakcie Bitwy pod Strasburgiem, ostrzał artyleryjski doprowadział do niemal całkowitego zniszczenia budynku, jednak posągi sześciu muz na frontonie zostały cudownie zachowane. W mieście, które znalazło się pod panowaniem niemieckim, władze postanowiły odbudować teatr w identyczny sposób. Ponownie otwarty, 4 września 1873 r., nazwano „Cesarskim Teatrem koncesyjnym”. Trzynaście lat później miasto odzyskało kontrolę nad instytucją, która stała się wówczas „Teatrem miejskim w Strasburgu”, przeprowadzono rozbudowę, do tylnej fasady, nad brzegiem rzeki Ill, dobudowując rotundę w 1888 roku. Po klęsce Niemiec w I wojnie światowej ponownie staje się teatrem francuskim. Pod kierownictwem Paula Bastide zostaje odtworzony francuski zespół śpiewaków i wraca narodowy repertuar. Oficjalne otwarcie 8 marca 1919 r.