Geoffroy Saint-Hilaire & Deville, 1848), Saguinus mystax pluto (Lönnberg, 1926), Saguinus labiatus labiatus (É. Geoffroy Saint-Hilaire, 1812), Saguinus labiatus thomasi (Goeldi, 1907), Saguinus labiatus rufiventer (Gray, 1843), Saguinus imperator imperator (Goeldi, 1907), Saguinus imperator subgrisescens (Lönnberg, 1940), Saguinus inustus (Schwarz, 1951). Nowsze publikacje zawężają już grupę tamaryny białowąsej do tegoż gatunku, tamaryny cesarskiej i tamaryny czerwonobrzuchej. W takim ujęciu grupa wyodrębniła się między 12 a 6 milionów lat temu i różnicowała w zachodniej Amazonii wobec znacznych zmian środowiskowych pod koniec miocenu, kiedy to spływające z Andów rzeki zastąpiły dawne mokradła Pebas. Dalsze zmiany systemu rzecznego następowały w pliocenie, wraz z utworzeniem się łuku Fitzcarrald. W starszym ujęciu Hershkovitza tamaryna czerwonobrzucha stanowiła grupę siostrzaną kladu złożonego z dwóch pozostałych gatunków. Niektórzy autorzy jednak widzieli tamarynę białowąsą jako grupę siostrzaną tamaryny plamkolicej.
Athaydes i inni (2021) zaprezentowali m.in. następujący kladogram (uproszczono):