Po utracie przez Cesarstwo Austriackie Lombardii został dowódcą brygady stacjonującej w Tyrolu Południowym, na której czele walczył w regionie Rocca d'Anfo. W 1860 roku objął dowództwo nad 17. Pułkiem Piechoty, a dwa lata później, po awansie na generała majora (niem. Generalmajor) powierzono mu obronę Tyrolu Południowego. Na tym stanowisku uczestniczył w walkach podczas wojny prusko-austriackiej. Dzięki skutecznemu ufortyfikowaniu regionu udało mu się odeprzeć włoskie dysponując jedynie oddziałami liczącymi 10 tys. żołnierzy, za co został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Marii Teresy i awansowany na stopień marszałka polnego porucznika (niem. Feldmarschalleutnant). 18 stycznia 1868 roku został mianowany ministrem wojny Austro-Węgier w stopniu. Za jego kadencji wprowadzono powszechny pobór, utworzono Landwehrę i Honvédy oraz rozwiązano Pogranicze Wojskowe. W 1871 roku podjął kontrowersyjną decyzję o tymczasowym rozwiązaniu Sztabu Generalnego. Ze stanowiska odszedł w 1874 roku, w stopniu generała artylerii i został zastąpiony przez GdC Aleksandra von Kollera. Następnie objął dowództwo nad 3. Korpusem w Grazu. W stan spoczynku przeszedł w 1888 roku. Od 1866 roku był szefem 17.