Margot Friedländer pracowała w Nowym Jorku między innymi jako krawcowa i pośrednik turystyczny. W 1997 roku zmarł jej mąż. Po jego śmierci Friedländer zapisała się na kurs dla seniorów i uczyła się pisać biografię w Centrum Kultury Żydowskiej 92Y, gdzie jej mąż był zastępcą dyrektora wykonawczego„Ich spreche für die Menschen, die nicht mehr für sich selbst sprechen können!”, Obermayer German Jewish History Award für Margot Friedländer, 2 grudnia 2024 .. Pierwsza historia, którą Friedländer opisała, dotyczyła jej uwolnienia z obozu koncentracyjnego. Dzięki publikacji swoich opowiadań Margot Friedländer poznała dokumentalistę Thomasa Halaczinsky’ego, który nakręcił z nią film dokumentalny w jej rodzinnym Berlinie.
W 2003 roku Margot Friedländer przyjęła zaproszenie dla „prześladowanych i emigrujących obywateli” i odwiedziła swoje miasto rodzinne. W 2008 roku ukazała się autobiografia Friedländer: . Po kolejnych wizytach w rodzinnym mieście zdecydowała się na powrót na stałe. Od 2010 roku znowu mieszkała w Berlinie i odzyskała obywatelstwo niemieckie. Friedländer odwiedzała szkoły i inne instytucje w całych Niemczech do trzech razy w tygodniu, żeby opowiedzieć o swoim życiu.