Helena, Romuald i Celina pozostali przy matce, która poprzez liczne podróże nie mogła w pełni czuwać nad ich wychowaniem i edukacją. Zadanie to powierzyła swoim rodzicom oraz siostrze Julii. W późniejszym czasie dziewczynki uczęszczały do pensji prowadzonej przez pannę Dobrzyńską w Warszawie. Helena szczególnie lubiła uczyć się języka niemieckiego, a nauka języków obcych sprawiała jej dużą przyjemność. Dzieciństwo i młodość spędzała między Warszawą a Otwockiem Wielkim, dzierżawionym przez jej ojca. Wolny czas pożytkowała na spotkania salonowe, wieczory muzyczne i teatralne oraz spacery. Ceniła twórczość muzyczną Apolinarego KątskiegoRenata Suchowiejko: Kątski Apolinary, 2017, zob. online: https://ruj.uj.edu.pl/server/api/core/bitstreams/35484377-526d-4b92-9a82-2786f3389db8/content [online] [dostęp 2025-05-13].. W 1827 roku wyjechała z matką, ciotką Julią i siostrą Celiną do Petersburga, gdzie zostały serdecznie przyjęte przez przebywającą tam Polonię. Wkrótce dołączyli do nich również wuj Teodor i brat Romuald. Pamięć o Helenie przywrócił Zbigniew Sudolski publikując jej „Dziennik”. Uważał, że zasługuje na pamięć choćby ze względu na swoje rodzinne koligacjeHelena Szymanowska-Malewska: Dziennik 1827-1857, oprac. Zbigniew Sudolski, Ancher, Warszawa 1999, s. 5–7, ISBN 8385576223..