Geneza i historia Polskie Towarzystwo Neofilologiczne zostało powołane w 2–4 lutego 1929 w Warszawie w czasie zjazdu nauczycieli języków nowożytnych. Zjazd został zorganizowany z inicjatywy doktora Jana Piątka, członka sekcji języków nowożytnych działającej przy Towarzystwie Nauczycieli Szkół Średnich i Wyższych. W zjeździe brało udział 500 osób reprezentujących środowiska nauczycieli języków nowożytnych wszystkich typów szkół. Stowarzyszenie zostało założone w wyniku wymiany doświadczeń i z potrzeby utworzenia forum dyskusyjnego na tematy dotyczące nauczania i uczenia się języków obcych. W ciągu 10 lat działalności odbyły się trzy zjazdy, na których omawiano wagę metodyki nauczania języków obcych i sposoby jej udoskonalenia. Przedwojenne PTN działało w pięciu okręgach (warszawskim, poznańskim, krakowskim, lwowskim, wileńskim) i sześciu kołach (łódzkim, lubelskim, śląskim, kaliskim, tarnopolskim, lidzkim). Przedstawiciele Towarzystwa działali także na forum międzynarodowym, uczestnicząc w kongresach, m.in. w Paryżu w 1931 i w 1937.
Po II wojnie światowej do 1969 w Polsce nie działało żadne stowarzyszenie nauczycieli języków obcych. PTN reaktywowano w wyniku starań Ludwika Zabrockiego, profesora Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.