Biegacze, Szybkobiegacze () – baśń literacka autorstwa Hansa Christiana Andersena, wydana po raz pierwszy w 1858 roku.
Baśń jest ironiczną oceną ludzkich rywalizacji, osądów, opinii i wszelkiego rodzaju ciał sędziowskich.
Publikacja Baśń o Biegaczach została opublikowana przez Andersena po raz pierwszy w Kopenhadze 15 maja 1858 roku w antologii Nowe Bajki i Opowieści. Pierwsza Seria. Druga Kolekcja. 1858 (). W tomie znalazły się też baśnie literackie: Córka króla moczarów () i Głębia dzwonu (). Andersen dedykował tom Læssøe z d. Abrahamson. Biegaczy wznawiano za życia pisarza w 1867 i 1870 roku.
Polskie przekłady Baśń została przetłumaczona na język polski: 1892 – Szybkobiegacze: tłum. anonimowe, Bajki i opowiadania, Warszawa 1931 – Szybkobiegacze: Stefania Beylin, Baśnie, Warszawa 2006 – Biegacze: Bogusława Sochańska, Baśnie i opowieści. T. II: 1852–1862, Poznań (z oryginału duńskiego)
Fabuła Ogłoszony zostaje konkurs na największą szybkość w bieganiu w ciągu roku, w którym przyznaje się dwie nagrody: dużą i małą. Zwycięzcą zostaje zając, który chwali się otrzymaniem pierwszej nagrody. Zając jest jednak oburzony, że ślimak otrzymuje drugą nagrodę. Słup drogowy broni decyzji jury, twierdząc, że liczy się też wysiłek i dobra wola.