W 1907 r. poznał Gerharta Hauptmanna, z którym się zaprzyjaźnił i w następnych latach wielokrotnie malował jego portrety, ilustrował prace i uczestniczył w prapremierach sztuk i innych uroczystościach. Od 1910 r. tworzył we Wrocławiu, malując pejzaże i portrety. Podczas Wystawy Stulecia w 1913 r. miała miejsce jego pierwsza wystawa indywidualna, na której zaprezentował ok. 30 portretów znanych Ślązaków (zaginęły podczas oblężenia Wrocławia w 1945 r.). W tym samym roku wykonał freski w kościele w Starej Kopernii. W 1914 r. ze względu na wybuch I wojny światowej musiał odrzucić propozycję pracy wykładowcy na Uniwersytecie Columbia w Nowym Jorku.
Powołany do wojska jako oficer rezerwy, został ciężko ranny we Francji. Po rekonwalescencji pracował do końca wojny w oddziale kartograficznym Sztabu Generalnego w Berlinie. 14 maja 1918 r. w Berlinie-Wilhelmsdorfie wziął ślub z Elisabeth Gabriele Reuter, a 26 lutego 1919 r. urodził się ich syn Klaus-Ludwig, który jednak zmarł po 5 tygodniach. Małżeństwo rozwiodło się 20 czerwca 1922 r.