Ostatecznie każdy członek parlamentu mógł wybrać cztery nazwiska do umieszczenia na karcie do głosowania. Przeciwnicy Ratiety skutecznie uniemożliwili mu zakwalifikowanie się, dzięki czemu dwie trzecie parlamentu głosowało na pozostałych czterech kandydatów. Ratieta skrytykował proces selekcji, argumentując, że jeśli każdemu członkowi parlamentu pozwolono wybrać cztery nazwiska, to doprowadziło to do braku ideologicznej różnorodności na karcie do głosowania. Czterech kandydatów było wyjątkowo młodych w porównaniu do typowych oczekiwań kraju co do szanowanego starszego, który tradycyjnie kojarzony jest z przywództwem. Wszyscy czterej byli poniżej 40 roku życia, a najmłodszy kandydat, Tabai, miał zaledwie 27 lat. Poprzednie wybory wskazywały jednak, że wyborcy odchodzą od wieku na rzecz doświadczenia jako czynnika kwalifikującego.
Po zakwalifikowaniu się do startu w wyborach wszyscy czterej kandydaci wygłosili nagrane wcześniej przemówienie, które zostało wyemitowane przez radio. Ponieważ wszyscy kandydaci byli ze sobą zgodni, nie było żadnego konfliktu ani wrogości podczas kampanii. Zgodzili się, że ludzie powinni zdecydować, kto z nich najlepiej nadaje się na stanowisko premiera.