Podczas koncertu w instytucie medycznym wykonała Głosy wiosny Straussa, czym zaimponowała profesorce Konserwatorium w Saratowie, Alewtinie Paschałowej. Ta zaprosiła ją na przesłuchanie do konserwatorium, gdzie przyjęto ją dzięki profesorowi Nazariemu Rajskiemu, który chwalił jej naturalny talent wokalny. W 1944 roku Axionova porzuciła studia medyczne i wstąpiła do Saratowskiego Konserwatorium Państwowego im. L.W. Sobinowa, gdzie uczyła się pod kierunkiem Alewtiny Paschałowej. W konserwatorium poznała Maksa Fishmana, obywatela Polski, pianistę, uczestnika polskiego ruchu oporu przeciwko faszystowskim Niemcom, którego aresztowało NKWD jako obywatela kraju nieprzyjaznego ZSRR. Miał szczęście, że nie został wysłany do Katynia, lecz do obozu pracy w Aktjubińsku (Gułag), gdzie pracował ciągnąc wózki z rudą z głębokich kopalni. Pobrali się w 1945 roku. Para została wysłana do Mińska, aby studiować w Białoruskiej Państwowej Akademii Muzyki. Po narodzinach pierwszego syna w 1946 roku Lidia straciła głos i, za radą Paschałowej, skierowała się ku dyrygenturze symfonicznej, a następnie chóralnej.