W 1960 r. doprowadził do powołania Katedry i Kliniki Chorób Zakaźnych AMB, którą zorganizował i prowadził jako kierownik do 1977 r. Jego praca habilitacyjna dotyczyła badań nad donaczyniowym wstrzykiwaniem distreptyzy u psów jako możliwość leczenia zakrzepów w chorobach naczyń.
W 1967 r. uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1973 zwyczajnego.
W latach 1974–1980 był wicedyrektorem Instytutu Chorób Wewnętrznych AMB. Od 1 czerwca 1980 do 31 grudnia 1981 pełnił funkcję dyrektora Instytutu Chorób Zakaźnych i Dermatologii AMB.
Aktywność naukowo-badawcza i dydaktyczna Był specjalistą krajowym i wojewódzkim w zakresie chorób zakaźnych. W drugiej połowie lat 80. jako jeden z pierwszych w regionie północno-wschodnim Polski i jeden z nielicznych w kraju zajął się pomocą osobom zarażonym HIV i chorym na AIDS.
Przeprowadzał szkolenia dla personelu medycznego z regionu północno-wschodniego dotyczące tematyki HIV i AIDS. Wzięło w nich udział prawie dziesięć tysięcy osób.