Już w trakcie studiów rozpoczął pracę w II Klinice Chorób Wewnętrznych Uniwersytetu Wrocławskiego jako zastępca asystenta. 28 kwietnia 1951 obronił rozprawę doktorską Zachowanie się białek osocza krwi łącznie z odczynem Biernackiego w poszczególnych postaciach gruźlicy płuc leczonej Streptomycyną.
W 1953 r. wyjechał do Korei i w trakcie wojny koreańskiej przez osiem miesięcy pełnił funkcję ordynatora Oddziału Wewnętrznego i Zakaźnego Szpitala Polskiego Czerwonego Krzyża (PCK) w Korei Północnej.
Praca w Akademii Medycznej w Białymstoku Po powrocie do Polski, 1 marca 1954 podjął pracę w I Klinice Chorób Wewnętrznych Akademii Medycznej w Białymstoku.
Należał do grupy pionierów budujących białostocką uczelnię. W 1958 uzyskał tytuł specjalisty II stopnia z zakresy medycyny przemysłowej.
26 lutego 1959 został zatwierdzony jego stopień naukowy kandydata nauk medycznych po wcześniejszym w 1958 przeprowadzeniu przewodu oraz obronie dysertacji Badania nad zachowaniem się niektórych reakcji naczynioruchowych w chorobie nadciśnieniowej oraz w chorobie wrzodowej żołądka i dwunastnicy.