Po jakimś czasie bocian znajduje na środku bagniska ukrytą w kwiecie lilii wodnej dziewczynkę. Podrzuca ją do domu wikinga, gdzie zostaje przyjęta jako własna córka. Helga ma dwoistą naturę: w ciągu dnia jest piękna jak jej matka, egipska księżniczka, nocą, przybierając postać żabią, brzydka jak jej ojciec, król moczarów. W nocy przemienia się w odrażającą wyglądem ropuchę o dobrotliwej, łagodnej osobowości. Żona wikinga postanawia ukrywać przybraną córkę każdej nocy. Nic nie mówi o jej przekleństwie mężowi.

Bociany odlatują na południe, a wiking wraca z dalekiej podróży do Galii. Urządza ucztę w rodzinnym domu. Następnie znowu wyjeżdża, tym razem do Walii. Tymczasem bociany w Egipcie widzą chorego pana tęskniącego za swoją córką. Bocian postanawia ukraść łabędzie stroje niegodziwym księżniczkom i przynieść je do Danii.

Po szesnastu latach Helga wyrasta na dorodną dziewczynę. Jest bardzo dzika, co podoba się jej przybranemu ojcu. Każdego wieczoru zamienia się w żabę. Matka pisze runy, by ją odczarować, ale to na nic, urok trwa w najlepsze. Samica bociana obawia się, że dzika Helga jest w stanie dla zabawy zniszczyć gniazdo. Bocianica bardzo kocha swojego partnera. Podziwia go w locie. Bocian również darzy ją wielkim uczuciem.