Al-Farazdak, arab. الفرزدق (właściwie: Abu Faris Hammam Ibn Ghalib At-Tamimi) (ur. ok. 640, zm. 728 lub 730 w Basrze) – poeta arabski okresu umajjadzkiego.

Życiorys Przezwisko „Al-Farazdak”, czyli „Bochen chleba”, nadano mu z powodu okrągłej, ospowatej twarzy, przypominającej typowy arabski chleb wypiekany w wiejskich piecach. Wywodził się z arystokracji plemienia Tamim – jego ojciec, Ghalib, ze względu na swoją pozycję w Basrze odegrał pewną rolę w konflikcie pomiędzy Alim (656–661) a Mu’awiją (661–680). To zapewne dlatego Al-Farazdakowi przypisywano sympatie proalidzkie, które jednak nie są zbyt widoczne w jego wierszach. Od czasów wczesnej młodości, którą spędził w Basrze, wykazywał się niezwykłą pamięcią i talentem poetyckim. W 669 z niejasnych powodów musiał uciekać przed umajjadzkim namiestnikiem Iraku, Zijadem Ibn Abihim, który groził jego życiu. Schronienie znalazł w Medynie, gdzie został przyjęty z otwartymi ramionami, tak że przebywał tam do 675/6. Później związał się z synem i następcą Zijada Ibn Abihi, Ubajd Allahem, swoje przywiązanie do marwanidzkiej gałęzi Umajjadów potwierdzając panegirykami na cześć synów Marwana (684–685), Biszra i Abd al-Aziza. Za namiestnictwa Al-Hadżdżadża jego pozycja była zagrożona z powodu knowań jego poetyckiego rywala, Dżarira.