Został nadwornym poetą kalifa Al-Walida (705–715), któremu poświęcił wiele panegiryków, i pozostał również faworytem jego następcy, Sulajmana (715–717). Za panowania Umara (717–720) znalazł się w cieniu, jednak powrócił do łask w trakcie rządów Jazida (720–724), pisząc gwałtowne satyry przeciwko rebeliantowi Jazidowi Ibn al-Muhallabowi, którego jeszcze niedawno wychwalał w swych wierszach. W tym czasie osiemdziesięcioletni Al-Farazdak już niemal nie opuszczał Basry. Na ostatnich latach jego życia cieniem położyła się rywalizacja pomiędzy Jemenitami i Kajsytami, z których wywodzili się kolejni namiestnicy Iraku. Ze względu na swoje plemienne powiązania A-Farazdak dwukrotnie znalazł się w więzieniu, jednak wypuszczano go ze względu na lokalne poparcie, jakim się cieszył.
Poezja Poezja Al-Farazdaka, przekazywana ustnie przez członków plemienia Tamim oraz ceniących ją uczonych z Basry, w większości zachowała się do dzisiaj. Jego dywan obejmuje siedem tysięcy sześćset trzydzieści wierszy i jest największym spośród wszystkich przypisywanych arabskim poetom, chociaż autentyczność wielu tych utworów budzi wątpliwości. W poetyckiej karierze Al-Farazdaka wielką rolę odegrała rywalizacja z innymi poetami, u której podłoża często leżały waśnie plemienne.