Najważniejszy tego rodzaju konflikt to wspomniany już spór pomiędzy Jemenitami a Kajsytami, ale największym poetyckim rywalem Al-Farazdaka okazał się należący tak samo jak on do Tamim Dżarir – przy czym Al-Farazdak wywodził się z klanu Mudżaszi, należącego do grupy Darim wewnątrz Tamim, zaś Dżarir do poróżnionego z nim klanu Banu Kulajb. Obaj poeci celowali w pisaniu wierszy nazywanych naka’id (wiersz–kłótnia), obfitujące w inwektywy, pełne sarkastycznej gry słów i drastycznej przesady, zawsze z tym samym metrum i rymem. Naka’id wyrosły ze staroarabskich wierszy-obelg, zaś „Dżarir i Al-Farazdak obrzucali się inwektywami przez czterdzieści lat”. Szczególną cechą kasyd Al-Farazdaka jest zanik lirycznego wstępu, nasibu, tak że często ograniczają się one do części panegirycznej. Jego język i styl wykazują wielką jednorodność – posługuje się powszechnie używanym słownictwem (rzadkie hapaks legomenon) oraz stosuje jedynie pięć rodzajów metrum, przy tym jedynie sporadycznie korzystając z radżaz. Jego dzieło jest godnym uwagi przykładem poezji posługującej się środkami stylistycznymi i językowymi charakterystycznymi dla wschodnioarabskich beduinów.