We wrześniu 1919 walczył na froncie polsko-bolszewickim, na odcinku Zwiahel–Kobyła, pełniąc funkcję dowódcy dywizjonu i zastępcy dowódcy 9 pułku ułanów, rotmistrza Józefa Dunin-Borkowskiego. W tym samym miesiącu został przeniesiony do 1 pułku Wojskowej Straży Granicznej w Łomży. Początkowo został członkiem komisji zakupu koni. Na początku listopada objął stanowisko dowódcy szwadronu zapasowego, a 13 grudnia 1919 dowództwo 1 szwadronu w Rajgrodzie. W lutym 1920 zawarł związek małżeński. 1 marca 1920 ponownie objął dowództwo szwadronu zapasowego. 9 lipca 1920 został przeniesiony z dniem 22 lipca tego roku do 5 pułku Strzelców Granicznych w Lesznie na stanowisko dowódcy III dywizjonu. 15 lipca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w kawalerii, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. W pułku pełnił służbę przez kilka tygodni. W tym czasie wyjechał za granicę na 14 dniowy urlop, udzielony mu z powodu śmierci matki. Na początku września 1920 został przeniesiony do 2 pułku Wojskowej Straży Granicznej w Częstochowie na stanowisku dowódcy II dywizjonu. W tym samym miesiącu na czele dywizjonu został skierowany w Karpaty.