1 czerwca 1921 pełnił służbę w 20 pułku ułanów. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 30. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 – kawalerii). Później został przeniesiony do 7 pułku ułanów w Mińsku Mazowieckim, a 19 kwietnia 1923 przeniesiony do 1 pułku szwoleżerów w Warszawie. Później został wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy 1 pułku szwoleżerów. 3 maja 1926 prezydent RP nadał mu stopień podpułkownika ze starszeństwem z dnia 1 lipca 1925 i 3. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W maju 1927 został przeniesiony do 17 pułku ułanów w Lesznie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. W marcu 1929 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr VII, a z dniem 31 sierpnia tego roku przeniesiony w stan spoczynku.
We wrześniu 1939 nie został zmobilizowany, ale dostał się do niemieckiej niewoli i został osadzony w Oflagu VII A Murnau.