Paweł (syr. Pawlos), żyjący w pierwszej połowie VII w. n.e. duchowny Syryjskiego Kościoła Ortodoksyjnego, biskup Telli (miasta w królestwie Osroene) i wybitny tłumacz greckich dzieł na język syryjski.
Paweł urodził się w Telli, a biskupem został przed 615 r. n.e. Możliwe, iż znajdował się w grupie kilku antychalcedońskich biskupów, którzy w 599 r. n.e., z powodu prześladowań miafizytów, zainicjowanych w 589/599 r. n.e. przez Domicjana (ok. 550-602) - krewnego cesarza Maurycjusza (582-602) i chalcedońskiego metropolity Melitene (obecnie: Malatya w Turcji) – znaleźli schronienie poza granicami swojej ojczyzny. Chociaż kronikarz Michał Syryjczyk nie wymienia go wśród zbiegłych duchownych, wspomina, iż biskup Telli powrócił do swojej diecezji po ustaniu prześladowań (Michał Syryjczyk, Kronika, ks. X, rozdz. 25). Jeśli był to Paweł, musiał wkrótce uciekać do Egiptu po raz drugi – w trakcie perskiej inwazji na Syrię, która miała miejsce w latach 609-611 n.e.