Tomasz z Harkel (Tomasz z Heraklei, Tumo z Harqel) – żyjący na przełomie VI/VII w. n.e. (ok. 570 – ok. 640 r. n.e.) duchowny Syryjskiego Kościoła Ortodoksyjnego, biskup syryjskiego miasta Mabbug (obecnie: Manbidż w Syrii). Zwolennik , dyplomata i tłumacz. Zasłynął jako autor syryjskiego przekładu greckiego tekstu Nowego Testamentu, znanego jako , który został ukończony w 616 r. n.e. Tłumaczenie Tomasza (podobnie jak tłumaczenia biblijnych tekstów z greckiego na syryjski, których dokonał żyjący w tym samym okresie biskup Paweł z Telli) charakteryzuje się dużym stopniem naśladownictwa morfologii lingwistycznej, składni oraz szyku słów pierwotnego języka greckiego.
Chociaż rok ukończenia przekładu harkleńskiego – 616 r. n.e. – jest jedyną datą związaną z życiem Tomasza z Heraklei, którą przekazują źródła historyczne, jego aktywny udział w życiu Syryjskiego Kościoła Ortodoksyjnego pozwolił na odtworzenie ogólnej chronologii jego życia. Zadania tego podjęli się m.in. Grzegorz Bar Hebraeus (Chronicon Ecclesiasticum, t. I, kol. 267) oraz Michał Syryjczyk (Kronika, ks. X, rozdz. 25). Według obydwu kronikarzy, doskonałą znajomość języka greckiego Tomasz z Harkel zawdzięczał studiom odbytym w czasach młodości w klasztorze Kenneszrin (ówcześnie: obszar syryjskiego Zachodu).