W 1852 roku obserwował, wraz z wujem, manewry armii rosyjskiej pod Warszawą. W 1859 roku, jako szef Wydziału Topograficznego w stopniu podpułkownika (niem. Oberstleutnant), został zaproszony na manewry z okazji intronizacji króla Szwecji Karola XV. W tym samym roku objął dowództwo nad 61. Pułkiem Piechoty. W 1864 roku, po awansie na generała majora (niem. Generalmajor) został dowódcą 26. Brygady Piechoty, z którą wyruszył na front wojny prusko-austriackiej. Służąc pod rozkazami gen. von Goebena uczestniczył w bitwach pod Dermbach oraz w kampanii pruskiej nad Menem. Za swoje zasługi podczas konfliktu został odznaczony Orderem Pour le Mérite. W 1867 roku objął dowództwo nad 18. Dywizją Piechoty i na tym stanowisku awansował do stopnia generała porucznika (niem. Generalleutnant). W trakcie wojny z Francją brał udział w oblężeniu Metz i w Bitwa pod Noiseville. Odegrał kluczową rolę w zdobyciu Orleanu przez wojska pruskie, za co otrzymał, od księcia Fryderyka Karola, liście dębu do Pour le Mérite. Pod koniec kampanii frnacuskiej jego dywizja wkroczyła do Le Mans. Po zakończeniu wojny objął stanowisko gubernatowa wojskowego Poznania oraz otrzymał stopień generała piechoty (niem. General der Infanterie). W 1876 roku przeszedł w stan spoczynku z prawem do noszenia munduru 85. Pułku Piechoty.