Cięższe ładunki wymagały mechanizacji, a armia budowała koleje linowe o rozpiętości do 2,5 kilometra, a także wyciągi linowe o rozpiętości 1,5 kilometra między stacjami. Technologia ta pochodziła od uznanych niemieckich firm, w tym i . Silniki te, napędzane benzyną, ropą naftową, elektrycznością lub parą, miały moc 25 koni mechanicznych. Największa niepodparta rozpiętość wynosiła 500 metrów. Dzięki wagonikom poruszającym się na jednej linie mechanizmy te mogły przewozić 200–300 ton materiału w ciągu 24 godzin. Wykorzystywano również modele austriackie firm Hinterschweiger, , Zuegg, Köllensperger i Rüsch – Ganahl. Przy mniejszej mocy 8–14 koni mechanicznych były napędzane benzyną, ropą naftową lub silnikami elektrycznymi.
W przypadku małych ładunków, na wyciągach jednolinowych, w wysokich górach można było transportować do 40 ton dziennie. Jednotorowe wagoniki linowe mogły przewozić do 100 ton, a na odcinkach o zwiększonym zapotrzebowaniu na materiały, dwukierunkowe liny pozwalały na dzienną przepustowość do 500 ton.