Włoskie koleje linowe Włochy zaczęły rozwijać koleje linowe później niż Austro-Węgry. Każdego dnia brygada alpejska potrzebowała około 200 ton zaopatrzenia – żywności, sprzętu, odzieży i amunicji. W 1915 roku wszystko to było dowożone na linię frontu przez muły, osły, cywilów zmuszonych do służby lub jeńców wojennych. W trudnych warunkach w górach pokonanie jednego kilometra mogło zająć ponad godzinę, a zarówno tragarze, jak i zwierzęta juczne potrzebowały zaopatrzenia, a także odpoczynku. Pojedyncza kolej linowa mogła działać przez 20 godzin dziennie z kilkoma setkami ludzi i niezawodnie dostarczać 6 tysięcy kwintali zaopatrzenia. Bez kolei linowej potrzeba by 400 ciężarówek z tysiącem kierowców lub 1500 wozów z dwoma tysiącami żołnierzy i trzema tysiącami zwierząt jucznych, aby osiągnąć to samo.
W 1916 roku włoskie Naczelne Dowództwo podjęło decyzję o konieczności stworzenia nowej, bardziej wydajnej infrastruktury transportowej. Latem 1916 roku utworzono pierwszy pluton kolei linowych, a do końca roku utworzono kolejnych dwanaście i przydzielono je do większych jednostek na froncie. Do października 1917 roku włoska armia zbudowała 564 koleje linowe o łącznej długości 614,315 metrów.