mały|Wieniec dożynkowy z Sułkowa Borowego (2012 r.) Wieniec dożynkowy (na Górnym Śląsku pod nazwą: korona dożynkowa) – kompozycja kłosów zbóż, kwiatów, ziół i owoców. Jest integralną częścią dożynek, symbolizuje zakończenie czasu żniw.
Historia Geneza wyplatania wieńców dożynkowych, swoimi korzeniami sięga już czasów przedchrześcijańskich, jednak ich obecna forma ukształtowała się w okresie staropolskim, około XVI wieku, kiedy to wieńce miały formę prostych wiązanek zbóż. Bukiet żniwny był tworzony z ostatniej kupki kłosów, często zakładano go na narzędzia żniwiarskie lub zostawiano w polu. Na Pomorzu taką formę nazywano krutką, w innych częściach kraju była pępkiem. Wiązanki przeobraziły się w proste wieńce, te z kolei w miarę upływu czasu, zwłaszcza w XIX wieku, zaczęły przybierać bardziej dekoracyjne kształty. Rozwój form i znaczenia wieńca nastąpił wraz z ewolucją Święta Plonów. Obecnie święto rolników znane jest pod nazwą dożynki, dawniej używano także określenia wyżynki, obrzynki, wieńcowe, wieńce.