Tradycja mały|Jacek Malczewski „Żniwiarka” 1879 r. mały|Pochód dożynkowy w Sandomierskiem, 1841 r. Wieniec dożynkowy nazywany był również „plonem”Urszula Janicka-Krzywda, Zwyczaje, tradycje, obrzędy, Kraków 2013, s. 101. ISBN 978-83-7767-865-7., ponieważ symbolizował on urodzaj i zawierał w sobie obfitość z pól. Początkowo noszony był na rękach bądź na głowie. Była to skromna kompozycja mająca jedynie wymiar symboliczny. Z upływem czasu jego forma zwiększyła się do tej praktykowanej obecnie. Zaszczyt niesienia wieńca przypadał najlepszej żniwiarceJanusz Kamocki, Polski rok obrzędowy, Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych UNIVERSITAS, Kraków 2008, s. 191. ISBN 97883-242-0675-9. – zwanej także „królową żniw” lub „przodownicą żniw”. Była to kobieta, która wykazała się największą pracowitością, szybkością i dokładnością podczas ścinania kłosów zbóż. Żniwiarka kroczyła na przedzie procesji, za nią do kościoła udawali się żniwiarze w odświętnych strojach, którzy w rękach nieśli przyozdobione kwiatami narzędzia swojej pracy – sierpy i kosy. Po poświęceniu wieńca przez kapłana, udawano się do domostwa gospodarza dożynekJak obyczaj każe stary... w: VERBUM, Miesięcznik parafii pw. Wniebowzięcia N.M.P. w Zagórzu, numer 8-9(114-115)/2013, 15 września 2013, s. 4. ISSN 1689-6920..