Kobiety wybierały najpełniejsze kłosy, jedynie te mogły znaleźć się w wieńcu. W wielu rejonach Polski do plecenia wykorzystywano kradzione zboże, gdyż wierzono, że posiada ono większą moc i dzięki temu przyszłoroczne plony będą jeszcze lepsze. Wśród zbóż wystrzegano się chwastów i kąkolu, który w wierzeniach chłopów miały negatywne konotacjeAndrzej Kaczmarzewski, Ludowe obrzędy doroczne w Polsce południowo-wschodniej, „LIBRA”, Muzeum Okręgowe w Rzeszowie, Rzeszów 2011, s. 289 ISBN 978-83-89183-90-3 ISBN 978-83-88085-38-3.. Tradycja wyplatania wieńców opiera się na wykorzystaniu naturalnych składników, dlatego kupki zbóż przymocowywano do szkieletu konstrukcji za pomocą lnianego sznurka bądź dratwy.

Wieniec przyozdabiano polnymi ziołami i kwiatami, wykorzystywano zatrwian, nawłoć, rumianek, macierzankę, krwawnik, wrotycz, chabry czy kocanki (potocznie znane pod nazwą suszki). Do dekoracji używano młodych gałązek drzew owocowych, krzewów, czerwoną jarzębinę (kalina), czarny bez, wykorzystywano także kolorowe wstążki. Wśród dekoracji znajdowały się również owoce: jabłka, gruszki, śliwki czy orzechy. W niektórych regionach wieniec zdobiły również żywe zwierzęta pisklęta, kaczki, gęsi czy koguty.