Dziewięć niszczycieli typu Bojkij należących do II Eskadry wzięło udział w bitwie pod Cuszimą, w trakcie której utracone zostały „Biezupriecznyj”, „Blestiaszczij”, „Bujnyj”, „Bystryj” i „Gromkij”; „Bodryj” został internowany w Szanghaju, a „Biedowyj” zdobyty przez Japończyków. Wcielono go następnie do składu Cesarskiej Marynarki Wojennej pod nazwą „Satsuki”, gdzie służył do 1913 roku.
W latach 1909–1913 dokonano modernizacji uzbrojenia będących w służbie jednostek: zdemontowano wszystkie wyrzutnie torped kalibru 381 mm i wszystkie działka kalibru 47 mm, instalując w zamian dwie pojedyncze wyrzutnie torped kalibru 450 mm oraz drugą armatę kalibru 75 mm Canet i sześć pojedynczych karabinów maszynowych kalibru 7,62 mm. W okresie I wojny światowej na Dalekim Wschodzie służyły „Bodryj”, „Bojkij”, „Brawyj” i „Groznyj”, na Bałtyku „Gromiaszczij” i „Widnyj”, a we Flocie Czarnomorskiej „Lejtienant Puszczin”, „Zawidnyj”, „Zawietnyj”, „Zorkij”, „Zwonkij”, „Żarkij”, „Żutkij”, „Żywoj” i „Żywuczij”. Okręty dalekowschodnie zostały podczas wojny domowej zdobyte w czerwcu 1918 roku we Władywostoku przez Japończyków, a następnie zdewastowane przez wycofujących się Białych w 1922 roku;