Po wybuchu I wojny światowej został zmobilizowany do 24 batalionu taborów. 6 lutego 1915 złożył prośbę o przeniesienie do Legionu Puławskiego. Starania o przeniesienie zostały uskutecznione dopiero 19 listopada 1915, kiedy to objął dowództwo 1 szwadronu dywizjonu ułanów polskich. Po rozwinięciu dywizjonu w 1 pułk ułanów nadal dowodził 1 szwadronem. Wziął udział we wszystkich walkach dywizjonu i pułku, między innymi w bitwie pod Stanisławowem i bitwie pod Krechowcami. 30 marca 1917 został awansowany na rotmistrza ze starszeństwem z 20 lutego 1917. Po kapitulacji I Korpusu Polskiego w Rosji przyjechał do Warszawy, gdzie stanął na czele konspiracyjnego związku pułkowego.
4 listopada 1918 został mianowany pułkownikiem i rozpoczął organizację 1 pułku ułanów. W grudniu 1918 wyruszył z pułkiem na odsiecz Lwowa. 6 lutego 1919 został formalnie przyjęty do Wojska Polskiego z byłego I Korpusu Polskiego w Rosji i byłej armii rosyjskiej z zatwierdzeniem posiadanego stopnia pułkownika jako warunkowego, ze starszeństwem które miało być określone później i przydzielony z dniem 4 listopada 1918 do 1 pułku ułanówDz. Rozk. Wojsk. Nr 16 z 13 lutego 1919, poz. 550.Dz. Rozk. Wojsk. Nr 18 z 18 lutego 1919, poz. 596.. Od maja 1919 na czele pułku walczył z Ukraińcami na froncie wołyńskim.