Od sierpnia do października 1919 dowodzony przez niego oddział walczył przeciwko bolszewikom, a następnie został przetransportowany do Ciechocinka. W styczniu i lutym 1920 uczestniczył w akcji obejmowania Pomorza. W kwietniu 1920 wrócił z pułkiem na front wołyński i wziął udział w zagonie na Koziatyn.
Wyróżnił się 29 maja 1920 w bitwie pod Wołodarką. 29 października 1920 były dowódca Dywizji Jazdy, generał porucznik Aleksander Karnicki sporządził „wniosek na odznaczenie orderem «Virtuti Militari»”, w którym podkreślił energiczne i umiejętne dowodzenie oddziałem przez pułkownika Dziewickiego. 11 czerwca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu podpułkownika, w kawalerii, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. 21 czerwca 1920 minister spraw wojskowych zezwolił mu „korzystać tytularnie ze stopnia pułkownika”. 7 sierpnia 1920 wyjechał z pułku przekazując dowództwo rotmistrzowi Kazimierzowi Zakrzewskiemu.