1 września 1920 objął dowództwo 3 Brygady Jazdy. 1 września 1921 został zatwierdzony na stanowisku dowódcy II Brygady Jazdy w Równem. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 19. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 – kawalerii). 1 czerwca 1924 dowodzona przez niego wielka jednostka została przemianowana na 2 Samodzielną Brygadę Kawalerii. Pełniąc funkcję dowódcy brygady pozostawał oficerem nadetatowym 1 pułku ułanów. 13 października 1926 prezydent RP zwolnił go ze stanowiska dowódcy 2 SBK i mianował inspektorem formacji konnych KOP. Z dniem 31 sierpnia 1929 został przeniesiony w stan spoczynku. W 1934, jako oficer stanu spoczynku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Dubno. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr II. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”. W ramach osadnictwa wojskowego otrzymał działkę we wsi Smyga, na której w 1927 założył stawy rybne.
8 marca 1940 został deportowany do miejscowości Ust Zaruba w obwodzie archangielskim. 12 września 1941, po zwolnieniu, przybył do Buzułuku. Po ewakuacji z ZSRR na Bliski Wschód wspierał odbudowę 1 pułku ułanów. Po 1947 działał aktywnie w Kole Ułanów Krechowieckich. Zmarł na emigracji.