mały|Jacek Malczewski, Śmierć, 1902 Antropologia śmierci – subdyscyplina antropologii zajmująca się tematyką śmierci, umierania i żałoby. Bada sposoby, w jaki społeczności ludzkie reagują na śmierć swoich członków . Odnosi się do dwóch głównych obszarów zainteresowań, na które wpływ miały badania socjologa Roberta Heartza. Pierwszy dotyczy rytuałów pogrzebowych, żałoby i postaw żywych wobec zmarłych i bada to, jak uczynić śmierć „dobrą” dla jednostki lub społeczności. Drugim obszarem są materialne pozostałości, czyli zwłoki, ciało i jego reprezentacje, takie jak posągi, trofea (np. Tsantsa, czyli pomniejszone głowy Indian Jivaro), mumie, narządy oraz sposoby ich konserwacji. Antropologia śmierci postrzega śmierć nie tylko jako wydarzenie organiczne, ale także jako złożoność przekonań, emocji i działań .
Historia subdyscypliny W 1984 roku w czasopiśmie „Annual Review of Anthropology” zostało opublikowane opracowanie o śmierci w antropologii, pierwszy przegląd literatury na ten temat. Zebrano liczne wzmianki o śmierci w literaturze antropologicznej, które pojawiały się od początku istnienia tej dyscypliny. Duża część tekstów skupiała się na zwłokach i żałobie, a nie na samym umieraniu.