Wczesne teksty odnosiły się do śmierci jako źródła religii i rozwoju kulturowego.
Za naukowy początek antropologii śmierci jako subdyscypliny uznaje się opublikowany w 1955 roku esej Goeffreya Gorera The pornography of death. Autor opisuje, jak śmierć naturalna i rozkład stały się tabu, podobnie jak w XIX wieku seks i cielesność. Gorer zauważył, że ówczesna popkultura przedstawiała śmierć nagłą, tragiczną, z pominięciem naturalnych procesów z nią związanych.
Antropologia śmierci w dużej mierze została ukształtowana przez francuską myśl socjologiczną oraz antropologiczną. Publikacja socjologa Émile’a Durkheima na temat samobójstw, która wskazuje wpływ czynników społecznych na samobójstwa, zapoczątkowała badanie społecznych aspektów śmierci. Wzorując się na niej oraz bazując na własnych badaniach, Robert Hertz doszedł do wniosków, które Daniel de Coppet podsumował w trzech punktach:
Śmierć nie jest natychmiastową destrukcją życia jednostki. Śmierć powinna być postrzegana jako wydarzenie społeczne, w czasie którego zmarły staje się przodkiem. Śmierć jest formą inicjacji do społecznego życia pozagrobowego, co czyni ją formą odrodzenia.