Objawia się to m.in.: utratą spółgłosek dźwięcznych, zwarto-wybuchowych (auhcar zamiast a buscar, jubilaoh zamiast jubilados), wokalizacją spółgłosek w wygłosie (['kaw.su.la] – cápsula, [dow.'tor] – doctor), zanikem /b, d, g/ przed spółgłoską płynną (['maj.re] – madre, [bi.'naj.re] – vinagre), całkowitym zanikiem niektórych spółgłosek (vamo zamiast vamos). Tendencja do osłabienia „d”, szczególnie w formantach -ado > -ao. Yeísmo, czyli wymowa środkowo podniebienna dźwięczna [i], z możliwością przeplatania się różnych wariantów fonetycznych oraz małymi, izolowanymi wyjątkami od tej reguły. Tendencja do aspiracji i asymilacji /s/ na końcu sylaby oraz jej zaniku na końcu wyrazu. Przykłady: las mesas → [lah.'me.sah], vasco → ['bah.ko], mismo → [míhmo], disgusto → [di.'xuh.to], rasgar → [ra.'xar], los toros → [loh’to.ro]. Tendencja do zmiękczania wymowy „ch”: mucho → ['mu.tso]/['mu.fo']. Palatalizacja spółgłosek [k], [x] i [y]. Przykłady: queso → ['kje.so], se queda → [se’kje.da], general → [xje.ne.'ral], mujer → [mu.'xjer], higuera → [i.'yje.ra]. Tendencja do zaniku końcowej „d”.