Cechy fonetyczne Sybilizacja drgających i grupy „tr” – to zjawisko, przy którym dany fonem spółgłoskowy lub cała grupa ulega silnej palatalizacji, aż do przekształcenia się w syczącą szczelinową /s/ lub /z/. Może również dotyczyć końcowej „r”. Sybilizacja końcowej „r” kojarzona jest głównie z niższymi warstwami społecznymi. W tym przypadku możliwy jest także jej całkowity zanik. Zjawisko braku końcowej „r” występuje wśród miejskiej klasy robotniczej: levantame (od levantarme), arreglala (od arreglarla), ehperalo (od esperarlo), comé (od comer). Rozróżnienie między spółgłoską przedniojęzykową boczną a środkową. Palatalizacja spółgłosek miękkopodniebiennych – polega na wymowie tych dźwięków przez uniesienie przedniej części języka ku podniebieniu. Tendencja do wymawiania z mniejszym napięciem spółgłoski podniebiennej /x/: np. [a.'hjen.da in.te.li.'hjen.te] – „agenda inteligente”. Osłabienie spółgłosek między samogłoskami oraz w wygłosie. Niektóre spółgłoski, takie jak /d/, mogą być osłabiane lub nawet pomijane: Przykłady: verdad → [be.'ra], pared → [pa.'re]. Ogólne osłabienie spółgłosek jest bardziej widoczne w języku osób niewykształconych oraz w stylach potocznych niż w stylu wysokim.