W 1925 przy ulicy Koszykowej użyczono miejsca w magazynach na przyszłe zbiory Biblioteki Narodowej i na prośbę jej ówczesnego dyrektora, Stefana Dembego, zorganizowano też przeszkolenie 26 przyszłych pracowników (tzw. dembiaków), zatrudnionych do opracowania tych zbiorów. Wiktoria Muklanowicz sprawowała wówczas nad tą grupą opiekę merytoryczną.
Śmierć, pogrzeb i upamiętnienie Zmarła 14 listopada 1938 roku z powodu anemii i została pochowana 16 listopada tego samego roku na Cmentarzu Powązkowskim. Ludwik Krzywicki pisał o jej pogrzebie m.in. „Nad jej grobem było parę przemówień – nie owych słów zimnych, urzędowych … A wszystkie podnosiły jej zachowanie się bądź względem towarzyszów pracy, bądź czytelników”.
Opinia publiczna Cieszyła się szacunkiem i uznaniem nie tylko ze względu na swoją wiedzę i umiejętności bibliotekarskie, lecz również z powodu bycia osobą o szerokich horyzontach, czemu sprzyjała znajomość języków obcych (angielski, francuski, niemiecki, rosyjski, włoski). Posiadała dużą wiedzę i zamiłowanie do wielu dziedzin sztuki, zwłaszcza muzyki i teatru. Utrzymywała kontakty z ludźmi nauki i kultury, m.in.