Autonomia strategiczna – zdolność państwa do prowadzenia racji stanu i wybierania własnej polityki zagranicznej bez silnego uzależnienia od innych państw.
W kontekście europejskim oznacza zdolność Unii Europejskiej do obrony Europy i podejmowania działań militarnych bez nadmiernej zależności od Stanów Zjednoczonych oraz do prowadzenia suwerennej polityki zagranicznej.
Geneza Postulat samodzielnego działania UE w sferze bezpieczeństwa pojawił się w deklaracji brytyjsko-francuskiej w Saint-Malo z 4 grudnia 1998 roku, stanowiącej, że Unia „musi posiadać zdolność do samodzielnego działania, popartą wiarygodnymi siłami militarnymi". Rok później w konkluzjach z posiedzenia Rady Europejskiej w Kolonii znalazło się stwierdzenie, że Unia musi posiadać zdolność do autonomicznego działania, popartego wiarygodnymi siłami zbrojnymi, instrumentami do podejmowania decyzji i gotowością do reagowania na międzynarodowe kryzysy, bez uszczerbku dla działań NATO.