Rozmowa staje się refleksyjna, poruszając temat starości i przemijania. Ciotka zasypia, ale narrator nie może znaleźć spokoju z powodu burzy i odgłosów w domu. Nagle pojawia się dziwna postać – uosobienie bólu zęba, „Pani Ból Zęba”. Grozi narratorowi bólem, jeśli nie przestanie pisać wierszy i nie zrezygnuje z bycia poetą. Narrator błaga ją o litość i przysięga, że już nigdy nie będzie pisał poezji. Postać znika, ale zostawia po sobie ostatnie, bolesne ukłucie w policzek. Student zapada w głęboki, spokojny sen. Rano budzi się i zastaje ciotkę, która twierdzi, że nie chciała go budzić, bo spał jak anioł.

Narrator nie wie, czy to naprawdę ciotka, czy może nocna zjawa, ale wszystko zapisuje – prozą, nie wierszem, i nie zamierza tego drukować.

Uwagi

Przypisy

Linki zewnętrzne Rękopis baśni

Kategoria:Literatura dziecięca i młodzieżowa Kategoria:Utwory Hansa Christiana Andersena Kategoria:Utwory literackie z 1872