Ciotka wzrusza się jego wyobraźnią i powtarza, że chłopiec zostanie wielkim poetą, wspierając go zarówno w cierpieniach twórczych, jak i przy bólu zęba.
Student opowiada ciotce o swoim nowym mieszkaniu, w którym mieszka od miesiąca. Dom jest hałaśliwy: poruszają się obrazy na ścianach, trzaskają drzwi, dzwonią dzwonki, a wiatr uderza w okna i wdziera się przez pęknięte szyby. Lokatorzy wracają późno, a sąsiad ćwiczy grę na puzonie i gimnastykę w środku nocy. Hałas trwa także nad ranem: pianie koguta, tupot dzieci do szkoły, odgłosy portiera, a do tego zapach mydlin od sąsiadki piorącej rękawiczki. Mimo wszystko mężczyzna stwierdza, że to miły dom, a ciotka zachwyca się jego barwnym opisem i zachęca go, by pisał dalej.
Wieczorem podczas śnieżnej burzy student pomaga swojej ciotce wrócić z teatru do domu. Warunki są trudne, tak że ledwo da się iść, a wszystkie dorożki są zajęte. Ciotka nie może wrócić do siebie, więc zostaje na noc u siostrzeńca. Gospodyni pożycza jej suche ubrania i przygotowuje posłanie na sofie. W pokoju panuje przytulna atmosfera, a ciotka opowiada wspomnienia z młodości. Mówi o ząbkowaniu studenta: od pierwszych mlecznych zębów po zęby mądrości.