ta ostatnia została następnie zamknięta, ponieważ uznano, że nie nadaje się do zakwaterowania pacjentów. Casa di Carità była zarządzana przez dziesięcioosobową komisję, w skład której wchodziło czterech starszych rycerzy joannitów, ksiądz, wikariusz, dwóch juratów i dwóch wybitnych Maltańczyków. Każdego roku przebywało tam około 380 osób, w tym bezdomne osoby starsze, biedne kobiety i osoby z chorobami psychicznymi. Budynek był podzielony, przy czym starsi mężczyźni mieszkali na górnym piętrze, a dolny poziom był zarezerwowany dla kobiet. Ten ostatni został podzielony na osobne sekcje: Ginecco dla starszych kobiet, Conservatorio de' Vergini dla młodych kobiet i Reclusorio dla więźniarek. Chorzy psychicznie pacjenci byli przykuwani łańcuchami do ścian w kazamatach.
Młode kobiety w Conservatorio de' Vergini pracowały przy produkcji nici bawełnianych, z której dochód był dzielony między kobiety i instytucję. Dochód, jaki to generowało, pozwolił Casa di Carità na niezależność finansową, chociaż czasami był on niewystarczający, a dochód ten był później uzupełniany podatkiem od aktów notarialnych i corocznymi składkami w wysokości 1 500 scudi przez Università w Valletcie. Każdego roku cztery kobiety otrzymywały posag w wysokości 40 scudi, co umożliwiało im wyjście za mąż.