W tle widoczne jest stado krów rozproszone po rozległej równinie.
Obraz utrzymany jest w ciepłej, złotawo-brunatnej tonacji, odpowiadającej zachodowi słońca, a długie cienie pierwszoplanowych postaci wzmacniają chronologiczne odniesienie. Kolory są stonowane – dominują odcienie brązu, zgaszonej zieleni i czerwieni. Niebo rozjaśnione jest żółto-pomarańczowym światłem, co tworzy wrażenie łagodnego, jesiennego zmierzchu.
Obraz przedstawia codzienność wsi, ale także ma wymiar nastrojowy. Jesień to czas końca prac polowych, spokoju, ale też przemijania i refleksji. Dym może symbolizować przemijanie, rozproszenie, ulotność życia. Postacie są zanurzone w naturze, z nią zintegrowane, co podkreśla typową dla Chełmońskiego harmonię człowieka z naturą.
Praca przypomina tematyką płótno Józefa Chełmońskiego Pastuszkowie przy ognisku z około 1900 roku, chociaż nieco różni się od niego kompozycyjnie.